Waarom sommige mensen alleen leven voelen bij extreme intensiteit — en anderen het helemaal niet meer voelen
- Carlo le Sage
- 7 dagen geleden
- 3 minuten om te lezen
In mijn werk zie ik verschillende manieren waarop mensen het contact met hun levendigheid verliezen.
Maar wat me misschien nog wel het meest opvalt?
👉 Hoe normaal mensen zijn gaan vinden wat eigenlijk een signaal is.
Sommigen zeggen:
“Ik voel pas iets als het intens is.”
Maar als je eerlijk bent…
• Rust voelt voor jou leeg
• Stilte voelt ongemakkelijk
• En zonder prikkels begin je iets te voelen wat je liever niet voelt
Dus je zoekt:
spanning
snelheid
drukte
drama
Niet omdat je daarvan houdt
👉 maar omdat dat het enige moment is waarop je jezelf nog voelt
Anderen zeggen:
“Ik voel eigenlijk niet zoveel meer.”
En dat klinkt rustig.
Maar als je echt kijkt:
• weinig energie
• weinig verlangen
• weinig richting
Je doet wat je moet doen
Maar ergens voelt het alsof je er niet echt meer in zit
👉 Alsof het leven langs je heen beweegt
En dan is er nog een groep…
Die daartussen blijft bewegen.
De ene periode:
🔥 veel energie
🔥 alles tegelijk willen
🔥 intens leven
De andere periode:
⬇️ leeg
⬇️ terugtrekken
⬇️ nergens zin in
Alsof er geen midden bestaat
Op het eerste gezicht lijken dit totaal verschillende ervaringen
Maar onderliggend gaat het vaak over hetzelfde:
👉 het verlies van contact met levendigheid
Levendigheid ≠ intensiteit
We verwarren deze twee vaak.
Maar ze zijn niet hetzelfde.
Levendigheid is:
• subtiel
• gelaagd
• continu
Intensiteit is:
• piek
• activatie
• tijdelijk
In een gezond systeem kun je:
• kleine sensaties ervaren
• nuance voelen
• contact maken zonder overweldigd te raken
Maar bij veel mensen is dat vermogen verschoven.
👉 Het systeem staat zo afgesteld dat alleen hoge intensiteit nog doorkomt
Of juist dat er bijna niets meer doorkomt
Wees eens eerlijk — waar herken jij jezelf in?
1. Je hebt intensiteit nodig om iets te voelen
2. Je voelt eigenlijk bijna niets meer
3. Je beweegt heen en weer tussen piek en leegte
👉 Je hoeft het niet hardop te zeggen
Maar je weet het
Wat er eigenlijk gebeurt (en bijna niemand ziet dit)
Wat vaak “thrill seeking” lijkt…
is eigenlijk:
👉 een poging om door gevoelloosheid heen te breken
Even is er:
helderheid
aanwezigheid
“ik leef”
Maar het is tijdelijk
En hoe vaker je dit doet,
👉 hoe minder gevoelig je wordt voor subtiele levendigheid
Aan de andere kant:
Als zelfs intensiteit niet meer binnenkomt
zie je:
• weinig impuls
• weinig energie
• verlies van zin
Niet omdat je niet wil—
👉 maar omdat je systeem minder toegang heeft tot gevoel
En bij mensen die heen en weer bewegen:
Het is geen willekeur
👉 het is regulatie
Het systeem zoekt intensiteit om iets te voelen
raakt overbelast
en zakt daarna weg in afvlakking
En zo blijf je bewegen tussen uitersten
De realiteit die vaak binnenkomt als een klap
Het probleem is niet dat je te weinig leeft
👉 Het probleem is dat je systeem niet meer kan registreren dát je leeft
En als dit zo doorgaat?
Dan wordt je leven niet leger omdat je minder doet—
👉 maar omdat je minder voelt
Wat is dan de weg?
Niet méér intensiteit
Maar ook niet blijven hangen in vlakheid
De weg ligt in:
👉 het herstellen van het volledige spectrum van voelen
Dat betekent:
• subtiele sensaties leren waarnemen
• kleine impulsen serieus nemen
• je zenuwstelsel weer verschil laten registreren
• stap voor stap toegang krijgen tot energie, contact en betekenis
Een andere definitie van leven
Misschien is dit de kern:
Leven zit niet in pieken
👉 maar in het kunnen voelen van wat er al is
En hier werk ik mee in mijn workshop Levendigheid
Niet door je te pushen naar intensiteit
Maar door je systeem weer toegang te geven tot:
gevoel
nuance
energie
contact
Dus dit is je moment om eerlijk te zijn naar jezelf
Blijf je:
• leven op pieken
• hangen in vlakheid
• of bewegen tussen uitersten
Of ga je onderzoeken hoe het anders kan?
👉 In mijn workshop Levendigheid werk ik precies met dit herstel
Opmerkingen